çocukların en çok sevdiği hareketlerden biri. arabalara merakı olup da bunu yapmayan velet yoktur. hele sokağa yeni bir araba geldiyse, hemen deparla sürücü kapısının etrafına doluşulur ve kadran kontrol edilirdi. bu moda 90'larda kaldı gerçi. ne günlerdi be...
akabinde aracın o kadar yapıp yapmadığı tartışılır ve kavga çıkardı.
tempraların işin büyüsünü kaçırdığı günlerdi.
"kaç basıyor bu?" sorusunun yarattığı merakı gidermek adına yapılan eylemdir.
mahalledeki bütün arabaların camları mahallenin bütün çocuklarının burun izlerini taşır bu yüzden.
bakan gruptan biri kesinlikle çıkıp şu cümleyi söyleyecektir:
"opel'in kadranları abartılıymış oğluuum. 200 basıyo ama 220 yazıyolar!"
31 yaşında hala yaptığım şeydir.
Çocukluğumu bu şekilde geçirdiğim durumdur.
Çocukken ilkokulda okulumuzun yanına ne zaman bi araba gelse gidip camına yapışırdık, göstergeye bakmak için.
Vaaaay bu araba 220 basıyomuş diye ne sevinirdik be.
Ayrıca beni efkarlandıran başlıktır.
Çocuk olduğumuz günlerden kalma bir alışkanlıktır.

Genellikle o arabanın ne kadar hızlı gidebildiğini oradan anlayabileceğimizi sanardık.
Güzel ve saf günlerdi.
100 beygirlik Golf'te 260 yazardı, keşke yapabilseydi ama hiçbir zaman yapamadı.
Hayallerimizin bile ne kadar saf olduğunu gösteren harekettir.

Tabi o zamanlar araba sahibi olabilmek olay, bizde küçüğüz. Tüm arabalar uçak gibi geliyor.
Kadranda 260 gördük mü o araba hakkındaki tüm fikirlerimiz değişirdi.

Kadran mil üstünden ise hayal kırıklığına uğrardık. Güzel günlerdi.
  • / 2
bunlar da ilginizi çekebilir
ilgili galeri